فرماندار ورزقان: ۱۷ نفر برای کاندیداتوری انتخابات میاندوره ای حوزه ورزقان ـ خاروانا ثبت نام کرده اند.
رئیس ستاد انتخابات آذربایجان شرقی: با هرگونه تخلف انتخاباتی به طور جدی برخورد خواهیم کرد.
ورزقان در تب انتخابات
دوهفته نامه گویا / چاپ اهر:۲۴ اسفند 86، انتخابات نمایندگان مجلس شورای اسلامی در ورزقان نیز همانند دیگر حوزه های انتخابیه برگزار شد تا شهروندان این شهرستان نیز چونان دیگر شهروندان ایرانی به استقبال نوروز و نوبهار بروند اما حرف و حدیث های بسیار در خصوص احتمال ابطال انتخابات این حوزه تمام نوروز ورزقان را خراب کرد تا این که آخر فروردین 87 قائم مقام ستاد انتخابات آذربايجان شرقي از ابطال آراي حوزه انتخابيه ورزقان در مرحله اول انتخابات دور هشتم مجلس شوراي اسلامي توسط شوراي نگهبان قانون اساسي خبر داد. مشارکت در انتخابات ورزقان از مرز 100 درصد گذشته بود و اباصلت سياح اعلام کرد« آراي اين حوزه انتخابيه به تأييد شوراي نگهبان نرسيد و انتخابات ميان دورهاي اين حوزه همزمان با اولين انتخابات بعدي كشور برگزار خواهد شد.» انتخابات میاندوره ای هشتمین دوره مجلس شورای اسلامی حوزه ورزقان و خاروانا همزمان با انتخابات دوره دهم ریاست جمهوری 22 خرداد امسال برگزار خواهد شد. نام نویسی از داوطلبان کاندیداتوری انتخابات در این حوزه از 15 تا 21 فروردین انجام گرفت و بنا به گفته ی فرماندار ورزقان « در مهلت قانونی تعیین شده تعداد 17 نفر با حضور در محل فرمانداری برای رقابت و کسب کرسی مجلس در این حوزه انتخابیه نام نویسی کردند.» 13 نفر از اين تعداد در ستاد انتخابات شهرستان ورزقان و چهار نفر ديگر از طريق وزارت کشور ثبت نام کرده اند. از ميان داوطلبان که همگي مرد هستند، هشت نفر سابقه داوطلبي در دورههاي قبلي و يک نفر سابقه نمايندگي مجلس شوراي اسلامي را دارد .
ادامه مطلب
تخریب اثر ملی دیگر در اهر
دو هفته نامه گویا / چاپ اهر:حتماً به خاطر دارید که سازمان میراث فرهنگی استان پس از تخریب حمام تاریخی قوشالار در اهر از ثبت این اثر در فهرست آثار ملی کشور خبر داد. حالا واقعه ی مشابهی باز در این شهر روی داد. مسجد دباغخانه که در نزدیکی چایکنار واقع است از سوی هیأت امنا برای بازسازی تخریب شده بود که مسئول پایگاه حفاظت از میراث فرهنگی در اهر خبردار شده و بلافاصله دستور توقف در عملیات را از دادسرای اهر می گیرد. این مسجد که قدمت آن به دوره ی قاجاریه بر می گردد،13 اسفند سال 87 با شماره ی 25190 در فهرست آثار ملی کشور ثبت شده بود. از آن جا که تخریب بعد از ثبت اثر صورت گرفته، لذا در واقع یک اثر ملی تخریب شده است. هیأت امنا هیچ نامه ای از سازمان میراث فرهنگی مبنی بر ثبت ملی این اثر دریافت نکرده اند، اما این هیأت در جریان نقشه برداری و مطالعات لازم از سوی کارشناسان میراث فرهنگی در تکمیل پرونده ی ثبت آن در فهرست آثار ملی از قصد این سازمان اطلاع یافته بودند. از سوی دیگر سازمان میراث فرهنگی در نامه ای به شهرداری اهر با شماره و تاریخ 6857 ـ 120، دوم آذرماه 87 اعلام می دارد « برابر ضوابط آثار و محوطه های تاریخی هرگونه دخل و تصرف در کاربرد بنا و محوطه بدون نظارت و تأیید این سازمان ممنوع می باشد.لذا صدور مجوز تعمیرات به مسجد دباغخانه و رسوالله بدون تأیید این سازمان مجاز نمی باشد. دستور فرمایید اقدامات لازم در این خصوص قبل از هرگونه اقدام به عمل آید.» با این حساب هرگونه عملیات عمرانی در این بنا ممنوع بوده است و صدور پروانه ی ساخت از سوی شهرداری نیز غیرقانونی محسوب می شود. اما گفته می شود شهرداری هیچ مجوز و پروانه ای برای تجدید بنای این مسجد صادر نکرده اند و هیأت امنا رأساً اقدام به این کار کرده اند.
غربت عاشیق ها در قره داغ!!
عاشیق ها نشانه ها و نمادهای فرهنگ اصیل آذری را از دالان تاریخ عبور داده و به امروز رسانده اند. آن ها نمونه ی نادر ادبیات شفاهی ما هستند. آن ها داستان فرهنگ عامه ی ما را از زبان ساز به آواز در آورده اند. اگر باور کنیم که فرهنگ اصیل آذری به سرعت در حال تخریب است، آواز ساز عاشیق ضجه ی دلخراش این فرهنگ است. عاشیق ها اما هنوز نمرده اند. عاشیق ها راویان تاریخ اند. راویان دردهای پدران ما، راویان پیروزی ها و شکست های ما. راویان خوشی ها و ناخوشی های ما. شادی بخش خانه های ما و صفابخش خانه های بخت ما.
قره داغ را خاستگاه عاشیق ها می دانند و به واقع چنین است. امروز صدای موسیقی برقیِ غربی از چادر چوپان ما در ییلاق نیز به گوش می رسد. امروز آهنگ های بیگانه در جیب و به عبارتی در تلفن جیبی هر جوانی یافت می شود. امروز غیبت عاشیق ها در بزم و جشن های ما بیش تر و بیش تر می شود. امروز بازمانده های گذشته ی ما رنج می برند از حرکات ناموزون فرزندان جوان خویش در میان دود و نور و جیغ و داد سازهای برقی. امروز انواع ترانه ها با انواع سازهای بیگانه از رسانه های رسمی ما پخش می شود و امروز اما ما با عاشیق ها و ساز آن ها مشکل داریم. ییلاق ما دیوانه می شود آن گاه که عاشیق را افسرده می یابد.« قوپوز » دق می کند آن گاه که از سینه ی عاشیق تا پای میهمان پایین می آید و هزینه های جشن داماد را جمع آوری می کند.
ادامه مطلب
یادبودی برای روستاهای مرده
حدود یک ماه گذشت و یوخا نوشته ای نداشت. تعطیلات نوروز با همه ی خوبی هایش، ایراد بزرگی دارد و آن تعطیلی و خواب مطبوعات است. تعطیلات نوروز را قره داغ گردی کردم. ورزقان و خاروانا و سیه رود و روستاهای آباد و سرسبز کنار آراز. از کردشت گرفته تا اوشتبین و دوزال و طوعلی و مفروضلو و شؤجیلی. از آصلان دوز هم سر بر آوردم. هرچه بود حال بود و زبان از قال عاجز بود. در روستای نوجه مهر مغازه داری از معلمان اهری خود می گفت و آن جا علی رغم پیوستن به جلفا بوی قره داغ دارد. یافته و دریافت ها و برداشت ها و تصایر بماند برای بعد. برای شروع سال سراغ نکته ای می روم که بدجوری قلب مرا دگرگون ساخته است. محو شدن روستاهایی که در تاریخ و فرهنگ قره داغ جایگاه شایسته ای داشته اند. من آن جا گفتم که لااقل در کنار جاده برای روستاهایی که به زیر آب سد می روند و برای همیشه نابود می شوند، یادبودی بنا کنید تا یاد و نامشان بماند. بنای نمادینی با نوشته ای از جمعیت و گفتنی های عمده از روستاهایی مانند شؤجیلی و مفروضلو که غرق شدنشان را حالا احساس کرده اند و نیز در شهرک جانانلو که اهالی همان روستاها ساکن می شوند، نام روستاهای غرق شده را برای کوچه ها و خیابان های آن بگذارند. حالا نمی دانم آخرین شعر ستار گلمحمدی در شؤجیلی چه خواهد بود؟
خطاب بر قراجه داغ گفت دماوند
این غصه چیست تراکه درقلوه است
همتای تو با ارتفاعات کم
قد برکشیده و در ناز و عشوه است
گفتا چه کنم ای بام ایران زمین
پتانسیل های من همه بالقوه است
