آورده اند در دیار اهر که برق آمده بود، مردم از آوردن برق به خانه ی خویش خودداری می کردند. حالا به هر دلیل. یکی از اهالی محل که می گویند هنوز در قید حیات است. همسایه ها را به خانه دعوت می کند. در حالی که همان چراغ نفتی روشن بوده. پس از حضور اهالی، یک دفعه کلید را می زند و خانه چون روز روشن می گردد. مردم ترس شان می ریزد و رفتن همان و برق کشیدن همان!

گویند این جاپون که هیچ چیز ندارد، جز مدیریت منابع انسانی! یک بار گفته بود اگر در امریکا ده روز ( مدتش دقیق نیست ) برق برود، ما او را می گیریم!

خُب وقتی افزایش تولید برق از برنامه خارج می شود، همین می شود! وگرنه خشکسالی که برنامه ی خود طبیعت است. در ثانی تنها 10 درصد برق ما « آبی » است. حالا ابر و باد و مه و خورشید دسیسه کردند و برای ما مشکل برق آوردند. همین قطعی هم برنامه درست و حسابی ندارد. در اهر برنامه زمانی خاموشی داده شده. خاموشی ها سر ساعت تنظیم شده. اما درست وسط ساعت مثلاً 7.5 برق می پرد. یا طبق اعلام قبلی نمی رود. یا زیاد می رود. آدم نمی داند رایانه اش را باز کند، یا نه! حالا کی حساب می کند این همه ضرر و زیان را! حالا خدا رحم کرد ما در تابستان مدرسه نداریم و گرنه تعطیلی برق هم به تعطیلی عید و گاز هم اضافه می شد!

و راستی قطع برق به نظر حقیر از ابزار سنجش توسعه است. وقتی برق می رود و حیات ما ادامه دارد و وقتی چهار ساعت قطعی برق چندان خللی در ما ایجاد نمی کند، ما چه قدر توسعه یافته ایم؟ یادم است سالی که مشکل برق در آمریکا رخ داد و خسارت ها مطرح شد!

و راستي، « رفتن » با برق همراه بوده. وقتی برق قطع می شود، می گوییم « برق رفت » یعنی قبول کرده ایم که برق می رود و این طبیعی است. در حالی که هرگز نمی گوییم تلفن رفت! ولی می گوییم آب رفت! یعنی رفتن طبیعی است و خودش می رود!