اردیبهشت 89 بود و در دشت قره قیه هفدهمین جشنواره اسبدوانی عشایر قره داغ در جریان بود. در کناره و میانه ی میدان خبرنگار و عکاس زیاد بودند. لحظه ای خود را کنار یکی از عکاسان یافتم. گفتم شما از کجا تشریف آورده اید؟ گفت: از همین منطقه.

نامش را زیاد شنیده بودم و تعدادی از آثارش را نیز دیده بودم اما توفیق دیدارش را نداشتم. آن لحظه احساسم این بود که او « خانعلی صیامی» است. نامش را بیشتر به خاطر عکسی از « عاشیق چنگیز مهدی پور» در یاد داشتم. گفتم شما آقای صیامی هستید؟ گفت: بله. در ادامه چند جمله نیز میان ما رد و بدل شد. این تنها دیدار و گفتگوی کوتاه من با استاد صیامی بود. دوربین او ماشین عکسبرداری نبود، وسیله ای بود برای قاب گرفتن زیبایی هایی که این هنرمند می یافت.

زیبایی های قره داغ با دوربین صیامی دیدنی تر بود و دنیای پیرامون ما از نگاه او زیباتر. نگاه خانعلی صیامی پنجره ای برای زیبایی ها گشوده است و چنین نگاهی زندگی زیبا و درک زیبایی ها را نیاز است.

استاد خانعلی صیامی دوم آبان ماه دار فانی را وداع گفت. روحش شاد باد.

عکس از: مرتضی خضوعی